Jak wynika z obserwacji Kerkhoff Consulting, producenci z branży spożywczej obecnie decydują się na dwa typy delokalizacji produkcji w Europie Środkowo-Wschodniej. - Pierwszy typ to konsolidacja linii produkcyjnej w Polsce lub krajach Europy Środkowo-Wschodniej, przede wszystkim ze względu na niższe koszty produkcji i koszty pracy (np. Kraft, który przenosi produkcję czekolady z Bristolu do Polski). Ten typ delokalizacji dotyczy szczególnie firm, które mają już w Polsce produkcję i dodają kolejne linie produkcyjne - tłumaczy Magdalena Stasiuk. - Wynika to z niskiego ryzyka, bowiem w wielu przypadkach firmy takie już znają rynek. Redukcja kosztów produkcji nie musi być głównym argumentem. Wpływ ma także chęć opanowania nowych rynków zbytu. Jeszcze kilka lat temu najczęściej spotykany był tzw. greenfield investment (np. Hochland, który zbudował od podstaw fabrykę serów topionych w Kazimierzu pod Poznaniem), jednak firmy zachodnie odchodzą od tego modelu - dodaje.

Drugi najczęściej wybierany przez firmy rodzaj delokalizacji to global sourcing - gdy firma przenosi etapy produkcji podlegające największej optymalizacji kosztowej do najkorzystniejszej lokalizacji (często kraj o niskim koszcie pracy, czy dostawca z przewagą konkurencyjną w kosztach produkcji) rozbijając łańcuch produkcji, zatrzymując końcowe etapy produkcji i zbyt we własnym zakładzie. - Zrobił tak np. niemiecki producent dżemów i konfitur Gobber, który kupuje w regionie owoce (najniższe koszty produkcji truskawek, poziomek-Polska, czereśni, wiśni, malin-Serbia), a następnie przetwarza je w swoim zakładzie w Niemczech - wskazuje Magdalena Stasiuk.