Celem zmian wprowadzanych w przepisach zarówno polskich, jak też europejskich jest optymalizacja jakości naturalnych wód butelkowanych pod względem bezpieczeństwa zdrowotnego, a także możliwość wykorzystania nowych technologii w procesie przygotowania wody do rozlewu.

Zgłaszane propozycje zmian muszą być umotywowane wynikami badań uzyskanych w miarę postępu wiedzy i uzasadniających konieczność weryfikacji dotychczasowych kryteriów oceny jakości wody lub wskazujących na większą efektywność nowych procesów technologicznych.

Wszystkie propozycje zmian muszą być uzgodnione w określonych grupach ekspertów z udziałem organizacji reprezentujących producentów.

Dlatego każdy proces nowelizacyjny jest długotrwały i wymaga trudnych niekiedy kompromisów, zwłaszcza w zakresie wprowadzania nowych technik.

Głównymi dokumentami, na których opiera się ocena jakości każdego rodzaju wody naturalnej, procesu jej przygotowania do rozlewu i znakowania gotowego produktu, są:

1. Dyrektywy Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji ds. Naturalnych Wód Mineralnych w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (1, 2, 3, 4).

2. Standardy określone w kodeksach żywnościowych FAO/WHO (7).

3. Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia w powiązaniu z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie naturalnych wód mineralnych, naturalnych wód źródlanych i wód stołowych (5, 6).

Weryfikacji podlegają aktualnie wszystkie wymienione wyżej dokumenty w różnym stopniu i zakresie postanowień.

Dyrektywy europejskie

W dniu 26 czerwca 2009 r. w Dzienniku Urzędowym UE - L 164/45 została opublikowana poprawiona wersja pierwszego dokumentu, tj. dyrektywy Rady 80/777/WE i ogłoszona jako dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych.

Powstała ona w związku z koniecznością ujednolicenia tekstów dotychczasowej dyrektywy w niemieckiej i angielskiej wersji językowej.

Obie wersje są wykorzystywane do tłumaczenia na wszystkie pozostałe języki. Dotychczas istniały w tych tekstach drobne różnice w niektórych zapisach, wynikające z niejednoznacznego tłumaczenia. Ponieważ wprowadzone zmiany dotyczyły wyłącznie procedur komitetu, nie wymagały one transpozycji przez państwa członkowskie do przepisów krajowych.