Krupski zginął w sobotniej katastrofie pod Smoleńskiem.

"Odszedł człowiek, który całe życie poświęcił sprawie walki o to, by Polska była wolna i budowie wolnej Polski" - powiedział Ciechanowski o Krupskim. "Był człowiekiem niezwykle skromnym, kilkakrotnie odmawiał przyjęcia wysokich odznaczeń państwowych; pełnienie swojej funkcji rozumiał jako służbę" - dodał.

"Służył kombatantom, kilkakrotnie okrążając kulę ziemską, wyjeżdżając do różnych miejsc. Najważniejszy był dla niego kontakt z kombatantami. Nie tylko z prezesami stowarzyszeń, ale z kombatantami" - powiedział Ciechanowski. Dodał, że "największe jego zainteresowanie budzili kombatanci, żyjący za wschodnią granicą, gdyż im żyje się najtrudniej".

Zdaniem Ciechanowskiego Krupski był "doskonałym szefem". "Będzie nam go bardzo brakowało" - podkreślił. Przypomniał, że znał Krupskiego jeszcze, gdy pracował w Instytucie Pamięci Narodowej. Janusz Krupski był wówczas zastępcą prezesa IPN Leona Kieresa, a Ciechowski - wicedyrektorem sekretariatu prezesa. "Była to znajomość ponad sześcioletnia. Można powiedzieć, że byliśmy przyjaciółmi" - powiedział Ciechanowski.

Janusz Krupski miał 59 lat. Absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego; był członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej. Od lat 70. działał w opozycji demokratycznej i współtworzył podziemny ruch wydawniczy. W latach 1977-1988 był redaktorem niezależnego pisma "Spotkania". Na początku lat 80. był koordynatorem Sekcji Historycznej Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego, a później Zarządu Regionu NSZZ "Solidarność" w Gdańsku.

W latach osiemdziesiątych internowany i szykanowany przez SB. W styczniu 1983 roku oficer SB Grzegorz Piotrowski (ten sam, który zabił księdza Popiełuszkę) wywiózł Krupskiego w okolice miejscowości Truskaw do Puszczy Kampinoskiej, gdzie oblał go stężonym roztworem fenolu z ługiem. Z poparzeniami I i II stopnia Krupski dotarł do znajomych, którzy wezwali pogotowie. Zmuszono go wówczas, by zeznał, że uczynili to "nieznani sprawcy".

W latach 90. był szefem wydawnictwa Editions Spotkania, a następnie członkiem kolegium redakcyjnego tygodnika "Spotkania". Pełnił funkcję eksperta nadzwyczajnej sejmowej komisji do zbadania skutków stanu wojennego (1992-1993) i Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej (1993-1995). Od roku 2000 do 2006 sprawował funkcję zastępcy prezesa Instytutu Pamięci Narodowej. Od 2006 roku był kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.