Lata praktyki, poparte fachowymi analizami typu case study, pozwoliły wypracować pewne ramowe zasady, odnoszące się do optymalizacji transportu wewnętrznego. Nakazują one m.in.: optymalne wykorzystywanie przestrzeni obiektu, planowanie jednokierunkowych, szybkich i jak najkrótszych dróg transportowych, zapewnienie ciągłości strumienia towarów, unikanie przestojów, w tym wynikających z operacji przeładunkowych. Ponadto kładą nacisk na właściwą konserwację wyposażenia, jak i dróg po których zachodzą procesy transportowe.

Szczegółowe rozwiązania techniczne i organizacyjne, wdrażane w poszczególnych firmach powinny opierać się na znajomości tych zasad, jak i wynikać z szeregu indywidualnych przesłanek, charakteryzujących danych zakład. Warto pamiętać, że decyzje podejmowane na etapie projektowania i budowy obiektu, będą rzutować na późniejszą efektywność całego systemu. Ilość, wielkość, rozkład poszczególnych pomieszczeń oraz znajdujących się w ich obrębie stanowisk roboczych, podział na strefy, etc. muszą być pochodną funkcji i zakładanej przepustowości danego obiektu. Specyfika zachodzących w nim procesów i charakterystyka towarów, jak choćby gabaryty, stopień przetworzenia, szybkość rotacji także mają niebagatelny wpływ na organizację systemu transportu wewnętrznego, w tym choćby dobór wyposażenia.