Akcja ma uświadomić szefom firm wagę polityki miejsca pracy wolnego od dymu tytoniowego. Z treści materiałów towarzyszących kampanii dowiadujemy się m.in., że owa polityka powinna być „spójna z obowiązującymi regulacjami prawnymi". Zatem już na wstępie staje się jasne, że pracodawca nie powinien stosować wobec palaczy kar zabronionych kodeksem karnym. Zamiast tego powinien zwrócić im uwagę na fakt, że „ograniczenie czasu spędzanego na papierosie może być poświęcane na pracę". Warto też pouczyć osobę palącą, że „zdrowi pracownicy lepiej służą przedsiębiorstwu, swojej rodzinie i społeczeństwu". Zachęceni w ten żywczliwy sposób pracownicy z pewnością szybko porzucą nałóg.

Jednak w przypadku najbardziej zatwardziałych nałogowców może okazać się, że powyższe dobre rady nie wystarczą. Wtedy należy wytoczyć cięższe działa i przypomnieć im, że palenie może się dla nich skończyć „leczeniem, którego koszty będą bardzo wysokie", albo nawet „przedwczesnym zgonem". Poza tym, który pracodawca może patrzeć spokojnie na sytuację, kiedy jego palący pracownik „traci miesięcznie ponad 200 zł na papierosy, a w skali roku ok. 2500 zł"? Byłoby chyba znacznie lepiej, gdyby tracił te pieniądze na inne cele.

Co zrobić, kiedy mimo naszych szczerych wysiłków pracownik nadal traci zarobione przez siebie pieniądze na papierosy? Całe szczęście Polskie Towarzystwo Programów Zdrowotnych zna właściwą odpowiedź: w wychowaniu pracowników palących należy połączyć działania restrykcyjne ze wsparciem. W ramach wsparcia należy np. „stosować sprawiedliwe kary" wobec palaczy, oraz zachęcać ich do obchodzenia „dni mobilizujących do rzucenia palenia, czyli Nowego Roku, Światowego Dnia bez Tytoniu (31 maja) a także Światowego Dnia Rzucania Palenia (trzeci czwartek listopada)".

Polskie Towarzystwo Programów Zdrowotnych tłumaczy również, że „stosowanie zakazów palenia, proponowanie pomocy w rzuceniu nałogu czy zaniechanie tworzenia palarni, nie są działaniami dyskryminującymi lub też obrażającymi kogokolwiek". To po prostu oznaka życzliwości.

Łukasz Rawa