W Polsce rynek żywności ekologicznej jest szacowany na 50-600 mln zł. Ta rozbieżność dowodzi, jak niewiele o nim wiemy i jakie mamy problemy ze zdefiniowaniem, co właściwie obejmuje. W sklepach z żywnością ekologiczną kupowane są głównie warzywa, owoce, chleb i nabiał - twarogi, śmietana, masło, a także eko-wędliny. Żywność organiczna jest dużo droższa od "normalnej". Różnice wahają się od 30 do 200 proc. Wynika to z wysokich kosztów produkcji i konieczności certyfikacji.

Zdrowa czy ekologiczna

Żywność ekologiczna to produkty, które mają certyfikat zgodny z prawem unijnym opisany we właściwy sposób na opakowaniu poprzez unijne logo i adres jednostki certyfikującej. Jest ona mylona z tym, co na rynku funkcjonowało przez lata jako "zdrowa żywność" - żywność naturalna, ale z ekologicznym procesem produkcji nie ma nic wspólnego. - Przepisy unijne zabraniają zamieszczania deklaracji zdrowotnych na etykietach produktów. Można wywiesić szyld "Zdrowa Żywność" nad wejściem do sklepu, ale nie wolno tak znakować produktów. Termin ten jest jednak potocznie stosowany przez konsumentów - mówi dr inż. Urszula Sołtysiak, dyrektor jednostki certyfikującej AGRO BIO TEST.

Polski przekład wspólnotowego rozporządzenia nr 834/2007 "w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych" legalizuje termin "żywność ekologiczna" jako odpowiednik angielskiego "organic food". W Unii Europejskiej mamy trzy synonimy: rolnictwo organiczne = biologiczne = ekologiczne, a więc także trzy określenia jego produktów. Aby zachować pełną ścisłość, lepiej byłoby mówić o żywności z rolnictwa ekologicznego lub żywności eko-rolniczej, ale Polacy lubią skróty myślowe i "żywność ekologiczna" zaczyna funkcjonować jako nazwa własna.

Rolnik certyfikowany

Aby zacząć produkować żywność ekologiczną, trzeba uzyskać certyfikat. W tym celu rolnik zgłasza się do jednostki certyfikującej ze stosownym wnioskiem. Musi on zawierać opis i mapkę gospodarstwa, wypis z rejestru gruntów, a także roczny plan produkcji. Po weryfikacji dokumentów wyznaczany jest termin kontroli w sezonie wegetacyjnym. Z chwilą złożenia wniosku rolnik zaczyna okres przechodzenia na ekologiczne metody uprawy bądź hodowli. Okres przejściowy trwa 2 lata w przypadku upraw rolniczych; jeżeli uprawy są inne niż trawy, a więc np. sadownicze, okres przechodzenia trwa 3 lata. Obligatoryjne kontrole są przeprowadzane raz w roku. Zdarzają się też niezapowiedziane kontrole doraźne.