Oczywiście dawne browary nie przypominały obecnych. Kocioł do gotowania brzeczki nie mógł być za duży, gdyż mieszano ją, żeby się nie przypaliła, ręcznie. Kiedy do mieszania zaczęto używać koni zaprzężonych do kieratu, możliwa stała się produkcja na większą skalę. I wtedy zaczęły powstawać browary z prawdziwego zdarzenia.

Nad Łydynią

Co najmniej od XIV wieku, od wybudowania nad rzeczką Łydynią gotyckiego zamku, siedziby książąt mazowieckich, browar w Ciechanowie mieścił się mniej więcej tam, gdzie obecnie - niedaleko zamku, na drugim brzegu Łydyni. Miejsce to nazywało się wówczas Rudne. Był tam młyn, browar i mieszkali rzemieślnicy pracujący na potrzeby zamku. Zachował się dokument potwierdzający systematyczne płacenie podatku od warzenia piwa z 1526 roku. Materialnych śladów po tym browarze nie ma, gdyż Ciechanów był trzy razy spalony do cna, dwa razy przez Jaćwingów, potem przez Szwedów podczas Potopu.

Wiadomo, że w roku 1864 browar kupiła rodzina Wilichów, uruchamiając ponownie (po przerwie) produkcję piwa. Ta właśnie data widnieje w logo browaru jako formalny początek do dzisiaj istniejącej firmy. Kolejnymi jej właścicielami była rodzina Żebrowskich, którzy sprzedali go warszawskiemu piwowarowi Karolowi Machlejdowi (z rodziny szkockich emigrantów MacLeodów). W roku 1878 Karol Machlejd i Maurycy Blumenthal dostali zezwolenie na rozbudowę browaru. Ukończony w 1895 roku budynek do dzisiaj stoi na jego terenie. W 1919 roku browar wszedł w skład słynnej przed wojną spółki Haberbusch i Schiele.

W 1920 roku przyszli bolszewicy. Nie tylko "wypili wszystkie piwo i brzeczkę całą", ale zniszczyli nowe wyposażenie browaru. Po odbudowie w latach trzydziestych był on drugim co do wielkości na Mazowszu. Cały czas, do września 1939 roku, kierowali nim kolejni przedstawiciele rodziny Machlejdów. Do 1945 roku Niemcy produkowali w Ciechanowie piwo "klumbachowe", mocne i bardzo kwaśne, oraz gorzałkę dla Wehrmachtu.

Od PRL-u do normalność

W 1950 roku browar znacjonalizowano. Podlegał różnym zjednoczeniom, ostatnio jako Zakład nr 3 Warszawskim Zakładom Piwowarskim, od 1992 roku jednoosobowej spółce Skarbu Państwa.

W latach 1950-54 był gruntownie zmodernizowany. Unowocześniono go zresztą potem kilka razy, ostatnio za rządów Urszuli Ozdarskiej w latach 1993-2001. W latach 80. bliski był likwidacji, a ciechanowskie piwo było znane z kiepskiej jakości.