Skuteczną technologię pakowania żywności wymyślono w latach 70. XX wieku. Idea była prosta: skoro dostęp zwykłego powietrza atmosferycznego sprawia, że niektóre płody rolne i produkty przemysłu spożywczego szybko się psują, gniją lub pleśnieją - trzeba tę otaczającą atmosferę zmienić tak, by przechowywanej żywności zapewnić jak największą trwałość.

MAP to skrót od anglojęzycznego określenia modified atmosphere packaging - czyli pakowanie w modyfikowanej atmosferze. Korzyści płynące z tej technologii to zachowanie kształtu, smaku i barwy produktu, przedłużenie trwałości - dzięki zwolnieniu tempa rozwijania się drobnoustrojów, a także, niejako przy okazji, ochrona przed zanieczyszczeniami, uszkodzeniami i różnego rodzaju zakażeniami mikrobiologicznymi.

- Jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt stosowania MAP - podkreślają Maciej Piłat i Robert Nierobisch z firmy Messer Polska. - Pakowanie w atmosferach ochronnych pozwala przynajmniej częściowo wyeliminować substancje chemiczne dodawane do żywności - sprawia więc, że do konsumenta trafia produkt bardziej naturalny.

W technologii MAP rozróżnia się dwa sposoby modyfikowania atmosfery. O sposobie pasywnym mówi się wówczas, kiedy pożądany skład atmosfery jest uzyskany na skutek oddychania produktu i dyfuzji gazów przez specjalne, foliowe opakowania. Modyfikowanie aktywne ma miejsce wtedy, gdy normalna atmosfera w opakowaniu zostaje zastąpiona odpowiednią mieszaniną gazów.

Mieszanki gazów dla każdego

Za prostotą pomysłu kryją się w przypadku MAP wieloletnie doświadczenia i trwające wciąż badania nad tym, jaką kontrolowaną atmosferę wewnątrz opakowania zapewnić poszczególnym produktom. W dodatku skład tej atmosfery zmienia się w miarę upływu czasu i tego, jak reaguje ona z przechowywanym w szczelnym opakowaniu wyrobem. W sukurs przyszły tu twórcom MAP folie nowej generacji o regulowanej, odpowiednio dobranej selektywnej przepuszczalności gazów.

Folie te wykonywane są między innymi z polietylenu o niskiej lub ultraniskiej gęstości (LDPE i ULDPE), polichlorku winylu (PVC), octanu etylenowinylu (EVA), orientowanego polipropylenu (CPPP) i poliuretanu (PU). Materiały, takie jak poliester (PET), nylon (PA), polichlorek winylidenu (PVdC), kopolimer etylenu z alkoholem winylowym (EVOH), tworzą skuteczne bariery dla gazów, ale często są zbyt przepuszczalne dla pary wodnej.